Witold Lutosławski

Wybitny polski kompozytor i dyrygent. Początkowo muzyki uczył się w domu. Mając 9 lat, napisał swój pierwszy utwór na fortepian. Po zdaniu matury rozpoczął studia na wydziale matematycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Jednocześnie studiował w konserwatorium warszawskim zarówno w klasie fortepianu (dyplom w 1936 r.), jak i w klasie kompozycji (dyplom w 1937 r.). W czasie II wojny światowej utrzymywał się z gry na fortepianie w warszawskiej kawiarni „Sztuka i Moda". Po wojnie oprócz komponowania zajął się także dyrygenturą swoich utworów. Szybko zyskał światową sławę. W początkowym okresie twórczości korzystał ze zdobyczy neoklasycyzmu (kierunku w muzyce 1. poł. XX w. nawiązującego do klasycyzmu i baroku) oraz folkloru. Wtedy powstały „Wariacje symfoniczne" (1938), „Mała suita" (1951), „Koncert na orkiestrę" (1954). Po okresie fascynacji neoklasycyzmem wykształcił własny styl, wykorzystujący m.in. zdobycze aleatoryzmu, stawiającego na elementy przypadku zarówno podczas komponowania utworu, jak i podczas jego wykonywania. Do tego nurtu zalicza się m.in. „Muzykę żałobną" (1958), „Gry weneckie" (1961), „Trzy poematy Henri Michaux" (1963), „II Symfonię" (1967), „Livre pour orchestre" (1968), „Koncert na wiolonczelę i orkiestrę" (1970). Witold Lutosławski komponował muzykę nowoczesną, znajdującą wielu odbiorców na całym świecie, m.in. koncerty na różne instrumenty, pieśni, w tym także cykl pieśni dla dzieci, muzykę do sztuk teatralnych, filmów i słuchowisk radiowych. W ostatnim okresie twórczości powstały m.in. „Koncert podwójny" na obój, harfę i orkiestrę (1980), „III Symfonia" (1983), „Łańcuch I" (na orkiestrę kameralną, 1983), „Łańcuch II" (na skrzypce i orkiestrę, 1985), „IV Symfonia" (1992). Był współtwórcą Festiwalu Muzyki Współczesnej „Warszawska Jesień" (w 1956) - corocznej międzynarodowej imprezy kulturalnej, prezentującej najnowsze dokonania w muzyce. Laureat wielu nagród państwowych i zagranicznych, w tym nagrody im. M. Ravela (1971), nagrody im. J. Sibeliusa (1973) oraz szwedzkiej nagrody Polar Musie Prize (1993), porównywanej w świecie muzycznym z Nagrodą Nobla. W roku 1994 został uhonorowany Orderem Orła Białego. Od roku 1959 był członkiem zarządu Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej.
Polecamy