Sigmund Freud

Austriacki neurolog i psychiatra, twórca psychoanalizy. Większą część życia spędził w Wiedniu, dokąd przeprowadził się wraz z rodzicami w roku 1860. W roku 1873 zdał z odznaczeniem maturę w Gimnazjum Komunalnym i rozpoczął studia na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Wiedeńskiego. Jako student, dwa lata później, napisał pierwszą pracę naukową „O narządach płciowych węgorza", która została zauważona przez uczonych uniwersyteckich. W roku 1879 zaczął uczęszczać na wykłady psychiatrii u profesora Teodora Mey-nerta, a w roku 1883 został jego asystentem, dwa lata po uzyskaniu tytułu doktora medycyny. W latach 1885-1886 pogłębiał wiedzę w klinice paryskiej Salpśtiere pod kierunkiem Jeana Martina Charcota, leczącego hipnozą m.in. padaczkę i histerię. Tę niekonwencjonalną metodę zaczął stosować od roku 1887 Freud. Po powrocie do Wiednia otworzył razem z Josefem Breuerem praktykę prywatną, wykorzystując do leczenia histerii Breuerowską metodę katar-tyczną, oznaczającą swobodne ujawnienie tłumionych emocji w stanie hipnozy. W roku 1893 opublikował z Breuerem pracę „O psychicznym mechanizmie zjawisk histerycznych", a dwa lata później „Studia nad histerią" (1895). W tym też roku ich drogi rozeszły się, ponieważ Freud zaczął już rozwijać teorię seksualności człowieka i jej wpływu na ludzką psychikę, co dla lekarza starej daty było nie do przyjęcia. Freud poszukiwał własnej metody terapii - doprowadziło to do narodzin psychoanalizy. W roku 1900 opublikował największe swoje dzieło „O marzeniu sennym", w którym dowodził, że ludzie postępują w określony sposób dlatego, iż nie są całkowicie świadomi swoich pragnień. Poprzez analizę snów można odkryć i wyjaśnić myśli ukryte przed świadomością. W roku 1902 otrzymał katedrę profesorską Uniwersytetu Wiedeńskiego. W celu popularyzacji swojej metody terapeutycznej organizował międzynarodowe kongresy psychoanalityczne (pierwszy odbył się w roku 1908 w Salzburgu). Jako Żyd został zmuszony do emigracji w roku 1938 - wybrał Wielką Brytanię. Do jego ważniejszych publikacji należą: „Psychopatologia życia codziennego" (1901), „Totem i tabu" (1913), „Wstęp do psychoanalizy" (1917), „Poza zasadą przyjemności" (1920), „Ego i id" (1923), „Kultura jako źródło cierpień" (1930).
Polecamy