Paul Gauguin

Wybitny malarz, rzeźbiarz i grafik francuski. Dzieciństwo spędził w Peru. W latach 1865-1871 służył w marynarce handlowej. Od 1871 roku pracował w Paryżu jako urzędnik bankowy. Od roku 1874 zaczął malować i równocześnie uczęszczał do Académie Colarossi, gdzie poznał m.in. Camille'a Pissarra oraz innych impresjonistów. Od roku 1876 sam uczestniczył w wystawach impresjonistów. Od roku 1883 całkowicie poświęcił się malarstwu. W roku 1884, załamany i nękany trudnościami finansowymi, rozstał się z rodziną. Dwa lata później pojechał do Bretanii; malował głównie w PontAven. Fascynował go surowy pejzaż bretoński i obyczaje tamtejszych ludzi, prostych i uczciwych („Tańczące wieśniaczki bretońskie" 1886). Coraz bardziej odchodził też od impresjonizmu. W roku następnym wyjechał do Panamy i na Martynikę, a po powrocie znów zamieszkał w Pont--Aven, gdzie sformułował teorię syntetyzmu, która stała się potem podstawą symbolizmu tzw. szkoły z Pont-Aven. Tu ostatecznie ukształtował się jego styl malarski inspirowany folklorem i pejzażem Bretanii, polegający na uproszczeniu form przez stosowanie wyraźnego konturu, jednolitych barwnych plam, odrzucenie perspektywy. Z tego okresu pochodzi „Walka Jakuba z aniołem" i „Żółty Chrystus" (oba z 1888 roku). W tym czasie próbował współpracować z Vincentem van Goghiem w Arles („Vincent van Gogh malujący słoneczniki" 1888). W roku 1891 artysta wyjechał na Tahiti w poszukiwaniu nieskażonej cywilizacją przyrody. Ten okres charakteryzuje się dziełami namalowanymi intensywnym świetlistym kolorytem, monumentalnością formy i jej prostotą („Parau, parau" 1891; „Tahitanki na ławce" 1892; „Otahi" 1893). Z powodu pogarszającego się stanu zdrowia i kłopotów finansowych wrócił w roku 1893 do Francji, ale po dwóch latach znów wyjechał na Tahiti. W 1901 roku przeniósł się na Markizy, na wyspę Hiva-Oa. W roku 1903 wystąpił w obronie miejscowej ludności, za co trafił do więzienia i wkrótce potem zmarł. W ostatnim okresie twórczości powstało wiele wybitnych dzieł, m.in. ,jvlarzenie"(1897) i słynny obraz „Skąd przychodzimy? Kim jesteśmy? Dokąd idziemy?" (1897). Oprócz malarstwa uprawiał także rzeźbę i drzeworyt. Swoje wspomnienia z pobytu na Tahiti opublikował w książce „Noa, Noa" (1897). W latach 1899-1900 wydawał pismo „Le Sourire". Jego twórczość wywarła wpływ na współczesne kierunki malarskie.
Polecamy