Otto von Bismarck

Wybitny polityk, prusko-niemiecki mąż stanu, pierwszy kanclerz zjednoczonych Niemiec. Pochodził z Prus. Działalność polityczną rozpoczął jako poseł pruski w Rosji, a następnie jako ambasador we Francji. Polityczny cel, jaki postawił przed sobą, to połączenie wielu państw niemieckich w jedno państwo, w którym główną rolę odgrywałyby Prusy. W roku 1862 został premierem Prus. Pragnąc zapewnić przychylność Rosji dla swoich zamierzeń, popierał ją w dławieniu w roku 1863 powstania styczniowego w Polsce. W latach następnych odniósł szereg spektakularnych zwycięstw, najpierw w wojnie z Danią o Szlezwik-Holsztyn (1864), następnie (dwa lata później) w wojnie z Austrią oraz w roku 1870 - z Francją. Teraz przyszedł czas na realizację marzeń - utworzenie cesarstwa niemieckiego, zwanego II Rzeszą. Stało się to w roku 1871. Cesarzem został król Prus Wilhelm I, a Bismarck kanclerzem. Stanowisko to piastował do roku 1890. Na arenie międzynarodowej cieszył się ogromnym autorytetem. W roku 1878 przewodniczył kongresowi berlińskiemu, na którym doszło do regulacji spraw bałkańskich po wojnie rosyjsko-tureckiej. Rok później doprowadził do zawarcia tzw. trójprzymierza, czyli sojuszu politycznego państwa niemieckiego z Austro-Węgrami, a następnie z Włochami. W latach 1884-1885 zdobył dla Niemiec pierwsze kolonie w Afryce. Konserwatysta, w swoich poglądach politycznych był typowym przedstawicielem junkrów, czyli bogatych ziemian pruskich, twórcą tzw. kulturkampfu, oznaczającego walkę ideologiczną i polityczną swego rządu z opozycją katolicką i niezależnością Kościoła katolickiego w Niemczech. Zwalczał także socjaldemokrację. W tym celu wydał w latach 1878-1890 odpowiednie ustawy. Jednocześnie starał się pozyskać robotników przez postępowe ustawodawstwo społeczne, m.in. przez skrócenie czasu pracy i wprowadzenie ubezpieczeń. W stosunku do Po-laków prowadził bezwzględną politykę germanizacyjną. W tym celu utworzył w roku 1886 Komisję Kolonizacyjną zajmującą się wykupem ziemi od Polaków i osadzaniem na niej kolonistów niemieckich. Rok wcześniej doprowadził do wydalenia z Niemiec około 30 000 Polaków (tzw. rugi bismarckowskie). Zwany „żelaznym kanclerzem", rządził twardą ręką, stawiając często siłę ponad prawem. Zdymisjonowany w roku 1890 przez cesarza.
Polecamy