Maria Callas

Wielka śpiewaczka pochodzenia greckiego. Wybitna sopranistka. Urodzona w Nowym Jorku, zmarła w Paryżu. Początkowo uczyła się muzyki w Nowym Jorku, a następnie w Grecji, dokąd przeniosła się z matką jako czternastoletnia dziewczynka. Studiowała w konserwatorium ateńskim. W roku 1939 debiutowała w studenckim przedstawieniu opery Pietra Mascagniego „Rycerskość wieśniacza". Rok później rozpoczęła współpracę z ateńską sceną muzyczną, gdzie występowała do roku 1944, śpiewając m.in. w „Tosce" Giacoma Pucciniego i „Fideliu" Ludwiga van Beethovena. Prawdziwy debiut sceniczny przyniósł rok 1947 - rola w „Giocondzie" Amilcare Ponchiellego. Natychmiast dostała angaż do weneckiego Teatro la Fenice oraz zaproszenia na inne sceny operowe. Punktem zwrotnym w jej karierze było zastępstwo za chorą koleżankę w partii Elwiry w „Purytanach" Vincenza Belliniego. W roku 1949 wyszła za mąż za przemysłowca włoskiego, przyjmując jednocześnie obywatelstwo tego kraju. W roku 1949 występowała w stolicy Argentyny, Buenos Aires, w Teatro Colon, a w następnym roku (1950) po raz pierwszy stanęła na scenie słynnej mediolańskiej La Scali w partii Aidy w operze Giuseppe Verdiego pod tym samym tytułem. Prawdziwą furorę zrobiła jednak w rzymskim Teatro Eliseo rolą Fiorilli w operze Gioacchina Rossiniego „Turek we Włoszech". W następnym sezonie (1951-1952) występowała w La Scali, zyskując opinię jednej z największych śpiewaczek stulecia (m.in. w „Uprowadzeniu z seraju" Wolfganga Amadeusza Mozarta i „Nieszporach sycylijskich" Verdiego) oraz najwybitniejszej artystki w dziejach teatru operowego. Miała charakterystyczną, fascynującą barwę głosu i niezwykły talent aktorski, co wykorzystał reżyser włoski Pier Paolo Pasolini, powierzając jej główną rolę w filmie „Medea". W 1952 roku śpiewała także w londyńskim Covent Garden Theatre, scenie operowej o światowej sławie. W La Scali występowała w każdym sezonie od roku 1953 do 1958. W roku 1956 zaśpiewała po raz pierwszy w nowojorskiej Metropolitan Opera House i była na tej scenie do roku 1958. W następnym roku musiała znacznie ograniczyć występy z powodu choroby serca i gardła. Po raz ostatni wystąpiła w La Scali w sezonie 1961-1962. W latach 1964-1965 zaśpiewała w „Tosce" w Operze Paryskiej, w Metropolitan Opera i w Covent Garden. Następnie poświęciła się prowadzeniu kursów mistrzowskich. Talent Marii Callas wspierała nieprzeciętna uroda, z tego powodu zwano ją „primadonną stulecia".
Polecamy