Konstantin Ciołkowski

Rosyjski uczony i wynalazca, twórca podstaw astronautyki. Był synem polskiego zesłańca politycznego, leśniczego. Od wczesnego dzieciństwa słabego zdrowia, mając dziewięć lat, ciężko zachorował. W następstwie choroby niemal całkowicie utracił słuch, co uniemożliwiło mu dalszą naukę w szkole. Postanowił więc uczyć się sam. Najpierw korzystał z książek zgromadzonych w bibliotece rodzinnej, a następnie z bibliotek w Moskwie, dokąd wyjechał za radą i namową ojca. Miał wtedy szesnaście lat. Przez sześć lat (do 1879) samodzielnie kontynuował naukę: przerobił pełny kurs szkoły średniej i w znacznej części program przyrodniczych studiów uniwersyteckich. Postanowiwszy zostać nauczycielem, w roku 1879 zdał odpowiedni egzamin i otrzymał pozwolenie na nauczanie arytmetyki i geometrii w jednej ze szkół podmoskiewskich. W roku 1892 przeniósł się do Kaługi, miasta nad Oką, gdzie kontynuował karierę nauczycielską. W Kałudze mieszkał do końca życia (obecnie w jego domu znajduje się poświęcone mu muzeum, a w mieście - muzeum historii kosmonautyki jego imienia). W czasie wolnym od zajęć szkolnych prowadził badania z zakresu aeronautyki i astronautyki. Opracował m.in. projekt metalowego ste-rowca o zmiennej w czasie lotu objętości powłoki i podał ogólną teorię lotu sterow-ców. W roku 1883 przedstawił korzyści z zastosowania do lotów w próżni kosmicznej napędu odrzutowego. W roku 1894 opublikował projekt samolotu o szkielecie metalowym. Trzy lata później (1897) zbudował pierwszy w Rosji tunel aerodynamiczny, będący urządzeniem wytwarzającym strumień powietrza jak podczas prawdziwego lotu. Jednocześnie opracował technikę pomiarów w tym tunelu. W roku 1903 ogłosił teorię ruchu rakiety z uwzględnieniem zmiany masy na skutek zużycia paliwa, a w 1929 teorię ruchu rakiet wielostopniowych w polu grawitacyjnym ziemskim. Zaproponował też chłodzenie komory spalania statku rakietowego składnikami paliwa. W przyszłych lotach kosmicznych przewidział potrzebę korzystania przez załogi statków kosmicznych ze specjalnej bazy -sztucznego satelity Ziemi. Podał wzór zwany wzorem Ciołkowskiego (stosowany w astronautyce do dziś) ukazujący matematyczny związek między prędkością końcową rakiety, prędkością wyrzucanych z jej dyszy gazów a masą początkową i końcową rakiety.
Polecamy