Józef Flawiusz

Historyk żydowski. Pochodził z rodu kapłańskiego. Urodził się w Jerozolimie w rodzinie o królewskich koligacjach. Otrzymał staranne wykształcenie. W roku 64 przybył do Rzymu z misją uwolnienia kilku kapłanów żydowskich. Do kraju powrócił w roku 66, ponieważ w jego ojczyźnie wybuchło powstanie przeciwko Rzymianom. Przyłączył się do niego i objął dowództwo nad powstańcami w Galilei. Kiedy padło miasto Jotapata bronione przez Józefa i jego współtowarzyszy, powstańcy, schroniwszy się w jaskini, postanowili, że odbiorą sobie życie, byle tylko nie wpaść w ręce nieprzyjaciół. Józef jako jeden z dwóch ukrywających się w jaskini żydowskich desperatów nie zginął śmiercią samobójczą, lecz dostał się do niewoli w roku 67. Okoliczności jego uwięzienia nie wyjaśniono do dziś. Stanąwszy przed obliczem Wespazjana jako jeniec, przepowiedział mu, że zostanie cesarzem. Kiedy to się istotnie stało w roku 69, Wespazjan kazał uwolnić Józefa i nadał mu nazwisko Flavius oraz obdarzył obywatelstwem rzymskim. Józef Flawiusz poświęcił się wówczas całkowicie pracy literackiej. Cesarz polecił mu opisać jako uczestnikowi, a więc naocznemu świadkowi wydarzeń tamtych lat, dzieje wojny żydowskiej. To najważniejsze dzieło Józefa Flawiusza: „Dzieje wojny żydowskiej przeciwko Rzymianom" (znane bardziej jako „Wojna żydowska"), napisane w siedmiu księgach (najpierw w języku aramejskim, a następnie po grecku), powstało w latach 75-79, będąc kontynuacją „Dawnych dziejów Izraela" (zwanych też „Starożytnościami Izraela"), które obejmowały historię Żydów od początku do wybuchu wojny z Rzymem. Treścią „Wojny żydowskiej" jest historia powstania Żydów przeciwko Rzymianom zakończonego klęską i zburzeniem drugiej świątyni w Jerozolimie przez Tytusa, syna Wespazjana. Dzieło „Przeciw Apionowi", powstałe na przełomie roku 93 i 94, jest jedyną zachowaną apologią Żydów i ich obroną przeciwko zarzutom pogan i różnorakim pomówieniom. W „Autobiografii", która jest zarówno życiorysem autora, jak i rodzajem apologii tamtych czasów, Flawiusz broni wiarygodności „Wojny żydowskiej", zakwestionowanej przez Justusa z Tyberiady, który opisał ten sam konflikt żydowsko-rzymski z innego punktu widzenia. W dziełach Józefa Flawiusza zawarte są także informacje dotyczące dziejów wczesnego chrześcijaństwa.
Polecamy