Joseph Goebbels

Jeden z głównych przywódców hitlerowskich i współpracowników Adolfa Hitlera. Najpierw był członkiem Niemieckiej Partii Ludowej zwalczającej NSDAP (Narodowoso-cjalistyczną Niemiecką Partię Robotniczą). Początkowo związany z Gregorem Strasserem, jednym z przywódców partii (zamordowanym podczas „nocy długich noży"). Na propozycję Strassera został jego sekretarzem i objął redakcję biuletynu prasowego „Nationalsozialistische Hefte". W roku 1924 wstąpił do NSDAP. Od roku 1926 gauleiter (szef okręgu partyjnego) Berlina. W latach 1927-1933 wydawał założone przez siebie czasopismo „Der Angriff, będące organem NSDAP. W roku 1928 został posłem do Reichstagu (niemieckiego parlamentu) i szefem propagandy partyjnej. Doceniając jego zasługi w tej dziedzinie, pięć lat później (1933) Hitler mianował Josepha Goebbelsa ministrem propagandy i oświecenia publicznego Trzeciej Rzeszy. Gorliwość, z jaką Goebbels zabrał się do szerzenia idei faszystowskich, budziła przerażenie nie tylko w świecie, ale i w niektórych jego rodakach. Już 10 maja 1933 roku nakazał publicznie spalić wszystkie książki uznane przez nazistów za szkodliwe i nieniemieckie. Uważał, że każdy środek jest dobry do osiągnięcia celu, jakim było panowanie Niemców nad światem {Herrenvolk). Głosił hasła pełne nienawiści do innych narodów, zwłaszcza Słowian i Żydów, twierdząc, że są rasąpodludzi i jako tacy powinni służyć Niemcom. Jego akcje propagandowe były brutalne, przeprowadzane w myśl zasady, że wielokrotnie powtarzane kłamstwo staje się z czasem prawdą - to jego dewiza życiowa. Jako minister propagandy wywierał znaczny wpływ na życie w hitlerowskich Niemczech. Prześladował niechętnych faszyzmowi uczonych i artystów, wielu z nich musiało emigrować (m.in. Tomasz Mann i Marlena Dietrich). Był twórcą i kierownikiem jednego z najbardziej rozbudowanych systemów propagandy państwowej. W przededniu upadlai Berlina i klęski Trzeciej Rzeszy popełnił wraz z żoną samobójstwo, otmwszy najpierw swoich sześcioro dzieci. Napisał wiele książek, m.in. „Kampf um Berlin" (1932) i „Vom Kaiserhof zur Reichskanzlei" (1934). Jego nazwisko stało się symbolem demagogicznej i kłamliwej propagandy.
Polecamy