Jan Kalwin

Francuski reformator religijny, współtwórca kalwinizmu. Urodził się w Noyon w Pikardii. Pochodził z ubogiej rodziny urzędniczej. Zgodnie z życzeniem ojca przygotowywał się w Paryżu do święceń kapłańskich. Studiował także prawo w Orleanie oraz teologię. Po śmierci ojca poświęcił się studiom nad Biblią. Przez pewien czas przebywał w Paryżu na dworze Franciszka I. W roku 1534 pod wpływem nauk Lutra wystąpił z Kościoła katolickiego. W następnym roku, gdy poparł Lutra i opowiedział się za wprowadzeniem zmian w Kościele, musiał opuścić Francję. Osiadł najpierw w Bazylei, a następnie, w roku 1536,w Genewie, gdzie przyczynił się do upadku katolicyzmu i w krótkim czasie stał się przywódcą religijnym. Dwa lata później musiał znowu uciekać. Tym razem schronił się w Strasburgu i rozpoczął dogłębne studiowanie Pisma Świętego. W tym mieście w roku 1540 ożenił się z Idelette de Bure. Rok później (1541) osiadł w Genewie. Rozwinął tu swoją działalność założeniem gminy religijnej o ustroju demokratycznym. Głoszonym przez siebie zasadom podporządkował także życie mieszkańców Genewy. Na ich prośbę zaprowadził w mieście rygorystyczne rządy teokratyczne. Utworzył m.in. radę miejską złożoną z sześciu duchownych i dwunastu świeckich, dbającą o to, żeby mieszkańcy Genewy bezwzględnie przestrzegali nakazów religijnych. Zakazano m.in. wszelkich rozrywek. Za wykroczenie przeciwko przykazaniom groziły surowe kary, do kary śmierci włącznie. Tłumił wszelką opozycję. Doprowadził m.in. do spalenia na stosie Miguela Serveta - swojego głównego rywala, który zakwestionował dogmat Trójcy Świętej. Był twórcą zorganizowanego prezbiterianizmu (prezbiterianie to wyznawcy kalwinizmu w Anglii i Szkocji). Genewa stała się ośrodkiem kalwinizmu -wyznania protestanckiego nie uznającego zwierzchnictwa papieża, odrzucającego kult świętych i celibat księży; z sakramentów uznawane były tylko chrzest i komunia. W roku 1559 założył w tym mieście akademię, do której ściągała młodzież z całej Europy. Jan Kalwin uważany jest za największego teologa protestanckiego. Swoją bogatą twórczość zgromadził w 59 tomach. Najważniejsze dzieła Kalwina to: „Institutio christianae religionis" (1536) i „Articuli de Regimine Ecclesiae" (1536). W pierwszym z nich sformułował doktrynalne podstawy kalwinizmu.
Polecamy