Hans Geiger

Fizyk niemiecki. Od dzieciństwa interesował się naukami ścisłymi. Swoje zainteresowanie rozwijał w szkole średniej, koncentrując się głównie na fizyce. Po studiach w Monachium wyjechał do Anglii, do Manchesteru. Na tamtejszym uniwersytecie wykładał Ernest Rutherford, pełniąc równocześnie funkcję dyrektora Laboratorium Cavendisha. Do tego właśnie laboratorium trafił Hans Geiger, który pracował pod kierownictwem Rutherforda w latach 1907-1912. Sławny profesor zaraził Geigera ideą pracy nad promieniotwórczością. W Laboratorium Cavendisha Geiger skonstruował przyrząd do wykrywania jąder atomowych nazwany później licznikiem Geigera-Miillera, który umożliwiał wykrywanie i liczenie poszczególnych cząstek naładowanych. Przyrząd ten to rurka wypełniona rozrzedzonym gazem. W rurce umieszczono dwie naładowane elektrycznie elektrody. Jeżeli przez rurkę przechodzi promieniowanie, gaz ulega jonizacji, co oznacza, że obojętne elektrycznie atomy rozpadają się na jony. Wędrujące ku elektrodom jony powodują chwilowe przepływy prądu w postaci wyładowań, które można rejestrować. Licznik Geigera-Miillera stosuje się do rejestracji pojedynczych cząstek nawet o bardzo małej zdolności jonizacyjnej. Geiger skonstruował licznik w roku 1908, a osiemnaście lat później, w roku 1926, ulepszył go W. Muller. Wraz z brytyjskim fizykiem, także profesorem uniwersytetu w Manchesterze, Jordanem Mitchelem Nuttalem, Geiger podał w 1911 roku empiryczne prawo promieniotwórczego rozpadu. Prawo to mówi o zależności między stałą rozpadu y (gamma) jądra promieniotwórczego ulegającego rozpadowi a (alfa) i zasięgiem R emitowanych cząstek. Logarytm zasięgu i logarytm stałej rozpadu są dla każdej rodziny promieniotwórczej związane określoną zależnością liniową. Teoretyczne uzasadnienie prawa Geigera-Nuttala na gruncie mechaniki kwantowej podał w roku 1928 George Anthony Gamow, opracowując teorię zjawiska tunelowego w rozpadzie «, oraz niezależnie od niego dwaj fizycy amerykańscy: Edward Uhler Condon i E.M. Gurney. W roku 1925 zaproponowano Geigerowi katedrę fizyki na uniwersytecie w Kolonii. Od roku 1929 był profesorem uniwersytetu w Tybindze, a siedem lat później objął katedrę fizyki na uniwersytecie w Berlinie. Jednocześnie prowadził badania nad promieniotwórczością, promieniowaniem kosmicznym, rozpadem cząstek i elektronów.
Polecamy