Grażyna Bacewicz

Kompozytorka polska i skrzypaczka. Początkowo uczyła się gry na skrzypcach w konserwatorium w Łodzi, a następnie studiowała w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie u wybitnych pedagogów: w klasie skrzypiec profesora Józefa Jarzębskiego i w klasie kompozycji profesora Kazimierza Sikorskiego. W obu tych specjalnościach uzyskała dyplomy w roku 1932. Studia uzupełniała w Paryżu, min u Nadii Boulanger. Na konkursach zarówno kompozytorskich, jak i skrzypcowych zaczęła zdobywać najwyższe wyróżnienia. Koncertowała nie tylko w kraju, ale i za granicą. Odbywała liczne tournee m.in. po Francji, Hiszpanii, krajach bałtyckich, Belgii, ZSRR, Węgrzech. W latach pięćdziesiątych porzuciła występy na scenie i poświęciła się komponowaniu. Pasjonowała ją także praca pedagogiczna. W latach 1934-1935 i 1944-1945 była profesorem łódzkiego konserwatorium, gdzie uczyła harmonii, kontrapunktu i solfeżu oraz prowadziła klasę skrzypiec. Od roku 1966 aż do śmierci wykładała kompozycję w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Warszawie. Od roku 1962 była wiceprezesem Związku Kompozytorów Polskich. (Pisała także powieści i opowiadania). Była laureatką wielu nagród. W pierwszym okresie twórczości artystka pozostawała pod wielkim wpływem Szymanowskiego, a następnie pod wpływem neoklasycyzmu francuskiego. Z tego okresu pochodzą kompozycje „Kwintet" na instrumenty dęte i „Suita dziecięca" na fortepian. W drugim okresie twórczości (1944-1958) ukształtowała własny styl, włączając do swoich utworów elementy folklorystyczne (m.in. „Trzeci koncert skrzypcowy", „Koncert fortepianowy") oraz indywidualne rozwiązania w zakresie rytmiki, harmonii i orkiestracji. Zapowiedzią ostatniego okresu były m.in. utwory „Muzyka na smyczki, trąbki i perkusję" i „Drugi koncert wiolonczelowy". Kompozycje Grażyny Bacewicz odznaczają się jasną, wyrazistą formą. Trzon twórczości stanowią symfonie (4), koncerty (7), kwartety (7), kwintety, tria, sonaty instrumentalne. Jest także autorką baletów „Z chłopa król" (1953) i „Pożądanie" (1968) oraz opery radiowej „Przygoda króla Artura" (1959). Kompozytorka łączyła w swojej twórczości nowoczesną ekspresję z niemal klasycznym rygorem formalnym i ze współcześnie pojętym rzemiosłem.
Polecamy