Giotto di Bondone

Włoski malarz i architekt, jeden z głównych przedstawicieli trecen-ta. Urodził się przypuszczalnie w Col-le di Vespignano pod Florencją, zmarł we Florencji. Prawdopodobnie pochodził z rodziny chłopskiej. W dzieciństwie był pastuchem, a czas spędzany przy pilnowaniu krów skracał sobie malowaniem obrazków. Przy tej czynności miał go zastać Cimabue, jeden z florenckich mistrzów malarstwa, który wziął go do swojej pracowni, by nauczyć zawodu. Malarstwo Giotta miało wybitne znaczenie w historii sztuki nic tylko ze względu na walory artystyczne, ale także na zerwanie z wpływami malarstwa grecko-bizantyjskie-go i stworzenie łacińsko-włoskiej tradycji malarskiej. Zamiast bizantyjskiego przepychu, dekoracyjności i złotego tła Giotto zaczął ukazywać naturę. Sztywnemu modelowaniu ciała swoich poprzedników przeciwstawił modelunek bardziej miękki, zgodny z anatomią człowieka. Dotyczyło to zwłaszcza malowania postaci Chrystusa (m.in. „Krucyfiks" ok. 1293-1300). Najpełniej wypowiedział się artysta w dużych epickich cyklach fresków. Z czasów pobytu w Rzymie zachowało się niewiele prac, m.in. mozaika starej Bazyliki Świętego Piotra. Cztery zachowane cykle fresków znajdują się we Florencji, w Padwie i Asyżu. W Asyżu, w kościele Świętego Franciszka, przedstawił Giotto sceny z życia świętego, którego postacią i działalnością był zafascynowany. Postaciom z fresku nadał charakter indywidualny, wyrażony w postawie i reakcjach psychicznych, takich jak zamyślenie czy zdumienie. Mistrzostwo w charakterystyce postaci osiągnął Giotto di Bondone we freskach z „Historii życia Chrystusa" namalowanych około roku 1304 w Padwie oraz „Legendzie świętego Franciszka" z lat 1318-1328 we Florencji.Jako architekt, zaprojektował Giotto m.in. dzwonnicę katedry florenckiej; przypisuje mu się także kilka reliefów zdobiących ściany dzwonnicy. Oprócz fresków malował obrazy tablicowe (m.in. „Maesta", ok. 1310) zdobiące kościoły. W sto pięćdziesiątą rocznicę śmierci mistrza, uznając jego zasługi, mecenas sztuki Lorenzo Mcdici ufundował marmurowe popiersie artysty w katedrze florenckiej. O wybitnej, rewolucyjnej wprost roli Giotta w historii malarstwa wspomina Dante w „Boskiej komedii".
Polecamy