Elżbieta I

Ostatnia królowa Anglii z dynastii Tu-dorów. Przez historyków uważana za najznakomitszego władcę w historii tego kraju. Była córką Henryka VIII i jego drugiej żony Anny Boleyn. Po śmierci matki uznana przez parlament angielski za dziecko z nieprawego łoża została pozbawiona praw do tronu. Przebywała w odosobnieniu, a nawet przez pewien czas w więzieniu. Lata izolacji wykorzystała na naukę. Znała francuski, grecki, włoski i łacinę, czytała starożytnych pisarzy i filozofów. W roku 1558 po śmierci przyrodniej siostry, królowej Marii I Tudor, dwudziestopięcioletnia Elżbieta objęła tron Anglii na mocy testamentu ojca. W przeciwieństwie do Marii I Tudor, Elżbieta nie popierała katolicyzmu - ponownie ogłosiła niezależność Kościoła anglikańskiego od papieża i zerwała stosunki z katolicką Hiszpanią. Na mocy uchwalonych przez nią Acts of Su-premacy and Uniformity (1559) anglikanizm stał się religią państwową. Za wszelką cenę dążyła do podporządkowania Szkocji -uwięziła, a następnie skazała na śmierć królową Szkocji Marię Stuart, która miała prawo do dziedziczenia tronu po Elżbiecie. Do uwięzienia przyczynił się także fakt, że Maria była żarliwą katoliczką, a Elżbieta fanatycznie nienawidziła katolików. Popierała w tym celu wszelkie działania przeciwko katolickiej Hiszpanii, która była także potęgą morską: Elżbieta I zapewniała m.in. opiekę korsarzom napadającym na statki hiszpańskie i rabującym ich posiadłości, a także popierała czynnie wszelkie wystąpienia antyhi-szpańskie w Europie. Doprowadziła w końcu do otwartej wojny, w której Hiszpania utraciła dominację na morzu - Anglicy zadali Niezwyciężonej Armadzie druzgocący cios w roku 1588. W wyniku tego zwycięstwa Anglia stała się światową potęgą morską i pozycję tę utrzymała do XX wieku. Czterdzieści pięć lat panowania Elżbiety I uważa się za złoty wiek w dziejach Anglii. Zwie się go erą (epoką) elżbietańską. Za jej rządów nastąpił rozwój handlu, rzemiosła, żeglugi (dalekomorskie podróże badawcze, m.in. Francis Drakę), literatury (tworzył m.in. William Shakespeare) i sztuki. Szybko rozbudowywał się Londyn. Władczyni prowadziła korzystną politykę dla mieszczaństwa i tzw. nowej szlachty. Nigdy nie wyszła za mąż i zmarła bezpotomnie. Chcąc zapobiec po swojej śmierci walkom o sukcesję, na następcę wyznaczyła Jakuba VI, króla Szkocji.
Polecamy