Christoph Willibald Gluck

Kompozytor niemiecki. Niewiele wiadomo o wczesnych latach życia Glucka. Prawdopodobnie uczęszczał do szkół w Reichstadt i Kreibitz, gdzie otrzymał początkowe wykształcenie muzyczne w zakresie śpiewu, gry na skrzypcach, a być może także na wiolonczeli. W roku 1727 lub 1728 przybył do Pragi. W roku 1732 zaczął studiować na wydziale filozoficznym tamtejszego uniwersytetu, ale studiów nie ukończył. Przypuszczalnie zarabiał na utrzymanie, grając w kościołach. W roku 1734 lub rok później przyjechał do Wiednia i rozpoczął służbą na dworze księcia Ferdynanda von Lobkowitza. Na początku roku 1737 wyjechał do Mediolanu, gdzie grał w orkiestrze dworskiej. Tam też debiutował jako kompozytor operowy: w roku 1741 wystawiono w teatrze dworskim jego „Artaserse". Natychmiast posypały się propozycje napisania oper dla teatrów operowych w Wenecji, Cremonie, Turynie i Bolonii. W latach 1741-1745 powstało osiem oper, których wystawieniem kompozytor sam się zajmował. W roku 1750 przybył do Wiednia, gdzie poślubił Mariannę Pergin, córkę miejscowego bankiera i kupca, mającego wpływy na dworze cesarskim. W roku 1754 został kapelmistrzem opery cesarskiej w Wiedniu. W ciągu następnych dwóch lat napisał trzy włoskie opery, które uświetniały różne uroczystości dworskie. Pod koniec 1756 roku wyjechał do Rzymu na premierę opery „Antigono". Za swoją twórczość otrzymał od papieża tytuł Kawalera Złotej Ostrogi i odtąd mógł używać przed nazwiskiem „von". Wielokrotnie przebywał w Paryżu, gdzie jego opery cieszyły się ogromnym powodzeniem (m.in. „Ifige-nia w Aulidzie" 1774, „Armida" 1777, „Ifigenia na Taurydzie" 1779). W historii muzyki Gluck zapisał się przede wszystkim jako kompozytor wielu wspaniałych oper (oprócz wymienionych m.in. „Orfeusz i Eurydyka" 1762, „Alcesta" 1767), baletu „Don Juan" (1761), a także jako twórca reformy operowej, w której istotna była dramatyczna wartość libretta, podejmowanie wątków antycznych, eliminacja popisowych partii opery barokowej na rzecz recytatywu akompaniowanego i rozszerzenie funkcji chóru. Kompozytor dążył do udramatyzowania arii poprzez charakterystyczne zwroty rytmiczno-melodyczne. W jego zreformowanych operach ogromną rolę odgrywała także orkiestra: jej brzmienie wzbogacił instrumentami dętymi. Gluck był oprócz Mozarta najwybitniejszym kompozytorem operowym XVIII wieku.
Polecamy