Charles Andre de Gaulle

Francuski mąż stanu, generał i pisarz. W wieku 22 lat ukończył szkołę oficerską Saint-Cyr. Brał udział w I wojnie światowej w latach 1914-1916, w tym w jednej z najkrwawszych bitew tej wojny - pod Verdun. W latach 1919-1921 przebywał w Polsce jako członek francuskiej misji wojskowej. Wróciwszy do Saint-Cyr, wykładał historię wojen. W 1924 roku ukończył Wyższą Szkołę Wojenną. W latach 1925-1939 zajmował wysokie stanowiska w armii francuskiej, m.in. w Generalnym Sekretariacie Obrony Narodowej. W tym czasie rozpoczął działalność pisarską - były to głównie prace z dziedziny wojskowości i polityki. Podczas II wojny światowej został wiceministrem obrony narodowej. Przewidując nieuchronną klęskę swojej ojczyzny, był przeciwny pertraktacjom z Niemcami. Po podpisaniu przez rząd Francji kapitulacji przybył w czerwcu roku 1940 do Londynu i wzywał naród do dalszej walki z okupantem. Sam stanął na czele Wolnej Francji, a następnie objął przewodnictwo utworzonego w roku 1942 w Algierze (zamorskiej posiadłości francuskiej w Afryce Północnej) Francuskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (CFLN), przekształconego w roku 1944 w Rząd Tymczasowy Republiki Francuskiej. Z jego ramienia organizował we Francji współdziałanie ruchu oporu i jednostek regularnych armii francuskiej z wojskami alianckimi wyzwalającymi kraj. W roku 1945 został wybrany na szefa Rządu Tymczasowego RF przez Zgromadzenie Konstytucyjne, lecz opuścił wkrótce to stanowisko, nie chcąc się zgodzić na dotychczasowy system rządów. Do czynnego życia politycznego powrócił w roku 1958, najpierw jako premier, a następnie od stycznia 1959 roku jako prezydent. Był rzecznikiem zakończenia wojny algierskiej (1962) i ścisłej współpracy Francji z Niemcami (1963). Jako przyjaciel Polski, wypowiadał się za jak najszybszym uznaniem naszej granicy z Niemcami na Odrze i Nysie Łużyckiej. W 1967 roku odwiedził po raz wtóry Polskę, tym razem jako głowa państwa. Dwa lata potem zrzekł się prezydentury (1969), kiedy społeczeństwo w ogólnokrajowym referendum nie zaakceptowało dalszych zmian w zarządzaniu krajem. Jest autorem m.in. „Pamiętników wojennych" (1955) i „Pamiętników nadziei" (1971-1972).
Polecamy