Bronisław Malinowski

Polski antropolog społeczny, socjolog i etnolog. Był synem profesora Uniwersytetu Jagiellońskiego Lucjana Malinowskiego, językoznawcy. Na krakowskiej uczelni stadiował nauki przyrodnicze, a następnie etnologię i socjologię w Lipsku i w Londynie. W latach 1914—1918 przebywał wśród ludów pierwotnych na Nowej Gwinei i na Wyspach Trobrianda, gdzie przeprowadzał badania terenowe. Ich wyniki przyniosły mu światową sławę. W roku 1924 został wykładowcą na uniwersytecie w Londynie, a trzy lata później kierownikiem specjalnie utworzonej dla niego katedry antropologii społecznej na tym uniwersytecie. W latach 1930-1938 był jednym z kierowników Instytutu Kultur i Języków Afryki w Londynie. W roku 1938 wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie został profesorem Uniwersytetu Yale w New Haven. Mimo że w związku z działalnością naukową większość czasu spędzał poza krajem, o Polsce nigdy nie zapomniał. W czasie II wojny światowej objął kierownictwo Instytutu Polskiego w Nowym Jorku. Jego dorobek naukowy w dziedzinie antropologii i etnologii jest bardzo bogaty. Podczas pobytu wśród ludów prymitywnych wysp Oceanu Spokojnego prowadził analizę gospodarki, życia, systemu wierzeń i mitów, a także zwyczajów badanych grup etnicznych. Równocześnie teoretycznie próbował rozstrzygnąć wiele problemów z dziedziny antropologii społecznej, jednej z dyscyplin nauk społecznych zajmującej się relacjami między faktami społecznymi a zjawiskami kulturowymi. Był głównym przedstawicielem nurtu tej dziedziny zwanego funkcjonalizmem, który powstał w latach dwudziestych XX stulecia; podjął on próby wyjaśnienia faktów kulturowych przez ustalenie funkcji, jaką pełnią w systemie kultury danego społeczeństwa. Bronisław Malinowski sformułował zasady metody funkcjonalnej. Autor wielu prac i publikacji naukowych, w tym: „Argonauci zachodniego Pacyfiku" (1922), „Magia, Nauka i Religia" (1925), „Anthropology" (1926), „Życie seksualne dzikich..." (1929), „Coral Gardens and their Magie" (1935), „Naukowe teorie kultury" (1944) i „Dynamika przemian kulturowych" (1945) -dwie ostatnie publikacje wydane zostały pośmiertnie.
Polecamy