Adolf von Baeyer

Niemiecki chemik organik. Urodził się w Berlinie i tam rozpoczął naukę. Studiował w Heidelbergu, gdzie zetknął się z Robertem Bunsenem i został jego uczniem. Jednakże największy wpływ na rozwój Baeyera jako chemika wywarł August Kekulć. W roku 1858 uzyskał doktorat z nauk humanistycznych, a następnie został wykładowcą i założycielem laboratorium chemicznego Berlińskiego Instytutu Zawodowego. Od roku 1872 przez trzy lata był profesorem na uniwersytecie w Strasburgu. W 1875 roku otrzymał profesurę na uniwersytecie w Monachium, gdzie zastąpił innego wybitnego chemika niemieckiego, Justusa von Liebiga. W Monachium zorganizował bardzo słynne laboratorium chemiczne i kierował jego pracami. Placówka ta wykształciła wielu wybitnych chemików. Baeyer przeprowadzał tam m.in. badania przemian kwasu moczowego i mechanizmu fotosyntezy. W roku 1863 odkrył kwas barbiturowy, który później stał się podstawą większości leków nasennych (barbituranów). W roku 1871 odkrył ftaleiny: fenolo-ftaleinę, fluoresceinę, eozynę - grupę barwników syntetycznych. W 1888 roku przeprowadził syntezę terpenu. Odkrył również aldehyd mrówkowy, który Leo Baekeland zastosował przy pracach nad bakelitem. Wcześniej, bo w roku 1880, po siedemnastu latach badań, przeprowadził pełną syntezę indygo — ciemnoniebieskiego barwnika, który dotąd pozyskiwany był z pewnych roślin wschodnioazjatyckich, tym samym zapoczątkowując na szeroką skalę prace badawcze nad barwnikami. Indygo (i jego pochodne) znalazło zastosowanie w przemyśle farbiarskim: było odporne na pranie i światło. Trzy lata później dokładnie opisał jego strukturę. W roku 1885 ogłosił hipotezę wiązań chemicznych w związkach chemicznych, tzw. teorię napięć (zwaną także teorią Baeyera), za pomocą której przez szereg lat tłumaczono budowę węglowodorów pierścieniowych. Zajmując się badaniami związków organicznych, opracował sposoby przeprowadzania wielu reakcji chemicznych z udziałem tych związków. W roku 1881 Królewska Akademia Nauk w Londynie za przeprowadzenie syntezy indygo uhonorowała Baeyera medalem. W roku 1905 za prace nad barwnikami otrzymał Nagrodę Nobla. Dla uczczenia siedemdziesiątych urodzin uczonego w tymże roku opublikowano wszystkie jego prace. W 1910 został członkiem niemieckiej Akademii Nauk.
Polecamy