Robert Koch

Lekarz niemiecki, współtwórca nowoczesnej bakteriologii i nauki o chorobach zakaźnych. Studia medyczne ukończył w Getyndze. Przez pewien czas pracował w szpitalu dla umysłowo chorych w Hamburgu, a od roku 1865 był lekarzem obwodowym w Wolsztynie w Poznańskiem. Pierwszy mikroskop dostał od żony na dwudzieste ósme urodziny. Ten fakt spowodował zainteresowanie się Kocha drobnoustrojami. Urządził w mieszkaniu skromne laboratorium. W roku 1876, badając krew chorych zwierząt, wykrył laseczki wąglika, których nie dostrzegł we krwi zwierząt zdrowych. Wprowadzając laseczki do krwi zwierząt zdrowych, wywoływał chorobę. Obserwując laseczki wąglika pod mikroskopem, zauważył, że rozmnażają się przez podział i w krótkim czasie powstają tysiące nowych. Dwa lata później (1878) wykrył gronkowca. Odkrycia te spowodowały, że doceniono jego osiągnięcia i w roku 1880 przeniesiono go do pracy w Berlinie. Mając do dyspozycji nowoczesne laboratorium, udoskonalił metody swoich badań. Wprowadził nowe pożywki dla drobnoustrojów i ułatwiające obserwację barwienie preparatów. W roku 1882 odkrył zarazek gruźlicy zwany prątkiem Kocha, a dwa lata później (1884) - przecinkowca cholery. Od roku 1885 był profesorem higieny na uniwersytecie w Berlinie. W roku 1891 został dyrektorem specjalnie dla niego utworzonego instytutu chorób zakaźnych w Berlinie - Institut für Infektionskrankheiten, będącego odpowiednikiem francuskiego Instytutu Pasteura. Ta placówka naukowa została nazwana później imieniem uczonego - Robert-Koch-Institut. Po odkryciu prątka gruźlicy Koch rozpoczął prace badawcze mające na celu zwalczenie gruźlicy - powszechnej w XIX wieku choroby zakaźnej. Długoletnie badania doprowadziły do odkrycia tuberkuliny - substancji otrzymywanej z hodowli prątków, ale ich nie zawierającej. Tuberkulina służyła do wykrywania zarazków w zakażonych organizmach oraz do badania procesów uczuleniowych w gruźlicy. Robert Koch interesował się także chorobami tropikalnymi. W tym celu odbył podróże do Afryki i Indii. Za prace nad gruźlicą otrzymał w roku 1905 Nagrodę Nobla. Pozostawił po sobie wielu uczniów, którzy przyczynili się do szybkiego rozwoju bakteriologii.
Polecamy